Méér oorlog!

Een maand geleden kwamen Westerse leiders samen om het begin van de eerste wereldoorlog te vieren. In koor zeiden ze: “Nooit meer oorlog!”. Om de laatste twee woorden extra in de verf te zetten kwamen ze gisteren samen in Parijs met een voorstel voor een nieuwe oorlog: Strijden tegen IS in Irak en SirIë.

Na de successen in Afghanisten, Irak en Libië is het duidelijk tijd voor een nieuw humanitair succes. Toegegeven, Irak en Afghanistan waren geen onverdeelde successen: er vielen, naast een aantal verwaarloosbare burgerslachtoffers, heel wat militaire slachtoffers. De fout werd gemaakt van daar te lang te blijven hangen en een poging te doen om het land herop te bouwen na het plat te bombarderen. Libië is op dat vlak veel beter aangepakt: in plaats van troepen in te zetten die geconfronteerd konden worden met de situatie op de grond, werd er besloten om het te houden bij bombarderen en bewapenen. Een onverdeeld succes was het: Khadaffi was doo. Het machtsvacuüm dat daarna ontstond interesseerde ons niet. Het meest welvarende land van Afrika (hoogste BBP per capita, langste levensverwachting en hoogste geletterdheid ) was vervallen tot een land in chaos , zonder functionerende overheid waar verschillende groepen tot op de dag van vandaag strijden om de macht. Maar daar moeten we niets aan doen, want samen met de camera’s is onze aandacht voor Libië vertrokken.

IS geeft ons nu de kans om deze heldendaad te herhalen en landen (inclusief België) staan te popelen om mee te doen. Want bombarderen is inderdaad iets om enthousiast over te zijn. Onze voorgaande ervaringen tonen aan dat de mensen ons echt dankbaar zijn na zo’n bombardement, er vallen immers nooit burgerslachtoffers. Naast deze bombardementen kunnen ook de ‘gematigde’ rebellen bewapend worden om de IS te verslaan. De kans is toch klein dat deze wapens in handen vallen van groeperingen met slechte bedoelingen (IS die de Amerikaanse wapens van het Iraakse leger pakte was een uitzondering), of dat de groepering die bewapend wordt die wapens gebruikt voor slechte doeleinden (de Taliban was ook een uitzondering). Laten we niet te veel nadenken over gevolgen, te veel nadenken over de gevolgen van onze acties leidt immers nergens toe.

jetNadenken over waarom 10 000€ per bom betaald wordt, en waarom zo’n bedragen niet neergeteld worden voor humanitaire hulp, leidt ook nergens toe. Want mensen voorzien van voeding, verzorging en onderdak zal hen enkel radicaliseren. Terwijl bommen hen de superioriteit van het westen doen erkennen en het besef creëert dat we echt het beste met hen voorhebben. Enkele organisaties proberen wel in die regio te werken, maar zullen gelukkig snel stoppen als hun land meedoet aan de bombardementen of beseffen dat het moeilijk werken is zonder hoofd.

En laten we ons zeker niet afvragen of wat we doen wel een oplossing is. Zelfs als radicalisering, armoede en aantal slachtoffers niet verminderd, maar zelfs vermeerderd, dan verdienen we nog steeds een schouderklopje. We hebben ten minste iets gedaan.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s