Over geloof, liefde en andere gevoelens

Ik heb het niet zo voor religie, ik ben dan ook atheïst. Maar een gewone atheïst, niet een “gelovigen zijn dom”-atheïst zoals er wel een heel aantal zijn. Gisterenavond lieten ze hun aantal blijken op twitter, hetgeen ik spijtig vind. Want niet alleen vind ik dat een brutale mening, het is ook een nutteloze mening. Geloof is namelijk geen keuze.

Stel dat geloof wel een keuze was, dan werd ik Joods ofzo en dan geloofde ik dat ik deel uit maakte van een selecte groep mensen waar een god over waakt en dat als ik dood ga ik naar de hemel ga. Dit is een pak beter dan mijn huidige geloof waarin er niemand (buiten mijn ouders) over mij waakt en waar de dood gewoon een wederkering is naar het enge “niets”. Het Joodse verhaal is een pak aangenamer dan het mijne, dus waarom kies ik daar niet voor? Omdat ik het niet geloof. Zo simpel is het. En omgekeerd geldt hetzelfde, waarom stoppen al die moslims niet met naar Mekka te gaan? Omdat zij geloven dat het nuttig is en niet kunnen geloven dat het dat niet is.

In die zin is religie een beetje als liefde. Dat is ook geen keuze. Als het dat wel was dan hield ik mij niet meer bezig met uiterlijk en koos ik gewoon iemand vriendelijk met een goed CV uit om verliefd op te worden. Als liefde een keuze was dan zouden mannen en generaals er voor kiezen om verliefd te zijn op hun eigen vrouw in plaats van verliefd te worden op iemand anders en een moeilijke buitenechtelijke relatie te hebben, dan zouden veel homo’s kiezen om verliefd te worden op een vrouw omdat je daar wel hand in hand mee kan lopen en dan zouden pedofielen gewoon niet bestaan. Als liefde echt een keuze was dan had ik wel gewoon gestopt met verliefd te zijn op mijn ex in plaats van daar twee maanden over te zitten bleiten als een kind zonder ouders.

Jaja, ik was een watje. Maar ik had ook geluk dat er mensen waren die mij daar sneller over heen hebben geholpen. De juiste vrienden, de juiste mensen tegen komen, die in alle openheid er over praten zonder te oordelen, dat helpt. In die zin is liefde wel een beetje controleerbaar, net als geloof: wat je omgeving doet en zegt is vaak bepalend. Maar er is geen gouden formule om iemand (on)gelovig te maken zoals er geen gouden formule is om iemand (on)verliefd te maken. Iemand met liefdesverdriet wilt niet horen hoe geweldig zijn/haar ex was, maar ook niet hoe stom die was. Het enige dat je kan doen in een netelige liefdessituatie is dat met openheid benaderen. Het goede is dat de meeste slimme mensen dat ook doen. En ik zou het geweldig vinden moesten die mensen dat ook doen als het gaat over geloof. Het heeft geen zin om overdreven negatief/positief te zijn over geloof, het zal een persoon niet minder/meer religieus maken. Zo’n woorden zijn eerder kwetsend of bedreigend en ze helpen de wereld niet vooruit.

Zo, dat was het, dit moest ik kwijt. Ik ga nu verder ziek zijn (ik heb de bof) met de wetenschap dat er iemand ergens denkt: “religie is eigenlijk een vorm liefde”, en iemand anders: “liefde is een religie op zich” en geen van de twee fout is.

4 thoughts on “Over geloof, liefde en andere gevoelens

  1. Voila Thomas, dit is precies waarom ik op je heb gestemd. Je denkt kritisch na, maar met respect en een open houding.
    Beterschap!

  2. Het is zeker een interessante tekst die je geschreven hebt. Niet-alledaagse benaderingen van zaken die ons allen aangaan. Oprecht aangaan; waar niemand onderuit kan want iedereen wordt verliefd en je gelooft of je gelooft niet.

    Waar ik wel moeite mee heb is je keuze om een buitenechtelijke relatie te aanzien als een gevolg van een man die ‘geen keuze heeft’. Echter, hij heeft duidelijk wel de keuze om elke dag opnieuw verliefd te worden op zijn vrouw (hangt uiteraard van de relatie af). Hij maakt de keuze om overspel te begaan, zulke dingen dringen zich zondermeer op aan het bewustzijn en zullen, tenzij men psychopatische trekken heeft, morele reacties uitlokken. Hij heeft ook weer de keuze om deze te handhaven of te negeren en zijn primitieve seksuele drift de vrije loop te laten. Uiteraard is het niet zijn keuze om zijn huwelijk te schaden, maar die overweging komt vaak te laat…
    Stellen dat een man die overspel pleegt geen keuze heeft, is de mens ontdoen van zijn menselijkheid met besef van waarden,plichten en moraal.

    • Hey, je hebt gelijk. Dat was niet echt een goed voorbeeld van mij. Hoewel ik denk dat opnieuw verliefd worden op je vrouw geen keuze is, denk ik ook dat overspel begaan wel een bewuste keuze is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s