Groot Geweld

Het is al weer eventjes geleden maar het geldt nog steeds, als er ergens geweld is in de wereld (Congo, Sudan…), dan hebben de westerse landen vaak de neiging om dat op te lossen. Zeker als het land een ex-kolonie is. Dat is goed. Maar hun oplossing bestaat meestal uit een (VN-)vredesmacht of vredestroepen. Met andere woorden: gewoon een leger dus. En dat is minder goed. Het heeft wel een andere naam gekregen; maar het blijven soldaten met wapens. Hun missie is gewoon lichtjes anders. En vooral lichtjes onduidelijker.

Dus om het even duidelijker te stellen: We sturen dan mensen met wapens naar een plek waar problemen ontstaan omdat er andere mensen met wapens terreur zaaien. Ik heb nooit goed begrepen hoe meer mensen met wapens er voor gaan zorgen dat er minder geweld zal zijn.
Natuurlijk begrijp ik de redenering die achter de missies zit: we sturen troepen zodat die de arme zieltjes kunnen beschermen tegen de slechteriken met wapens. Maar eens daar aangekomen is het vaak onduidelijk wie er nu juist bescherming nodig heeft wie de slechterikken zijn. Daarbovenop wantrouwt zowat iedereen van de lokale bevolking de vredestroepen.
Stel dat je een dorp moet beschermen in Congo. En er komen gewapende mensen af. Jullie zeggen: “halt!”. Maar die mensen met mitrailleurs lopen gewoon door. Moet je die dan neerschieten? Misschien komen ze gewoon voedsel kopen en hebben ze wapens bij om zichzelf te beschermen. En als je ze dan neerschiet komt iedereen in rep en roer omdat je een paar onschuldigen hebt gedood. Of misschien beginnen ze toch te schieten eenmaal dichter bij het dorp. Moeilijke situatie als je het mij vraagt.
Of stel nu dat je daar 2 groepen op elkaar ziet schieten. Wat moet je dan doen als vredesmacht? Wie schiet je neer? Ze laten schieten? Of iedereen neerschieten? Zéér vredevol in alle geval.
Ik denk dat we het er allemaal over eens kunnen zijn dat er iets schort aan onze manier van geweldoplossing. En dat is ook logisch want we kijken niet ver genoeg. Geweld is meestal enkel het gevolg van een probleem. En misschien is het omdat het het geweld is dat in het nieuws komt dat we dat proberen weg te werken. Maar eigenlijk is het dat niet waar we aan moeten werken. We moeten eerst kijken waarom er geweld is.

Er is geweld omdat: 1) Mensen de nood voelen om te vechten, 2) die mensen de wapens daartoe hebben.

1) Waarom voelen mensen de nood om te vechten? Vaak lijkt het dat het draait om verschillende factoren die door hun veelheid de situatie ingewikkeld maken: slechte leiders, ethnische ruzies, religieuze kwesties, land, geld, socialisme,… Maar toch is het opvallend dat, ondank het feit dat deze situaties zich op veel plaatsen voordoet, ze vooral escaleren op plaatsen waar er een rijkdom is aan grondstoffen.

Kijk ook maar eens naar dit zeer boeiende filmpje van vbs.tv, een zeer goede site voor kwaliteitsfilmpjes.

Inside Sudan

(helaas kreeg ik het niet embed in dit bericht)
Blijkbaar is probleem dus niet echt de etnische of religieuze verschillen, het probleem is grondstoffen en het geld dat daarvoor te krijgen valt. Dat geldt ook voor Congo, Irak en elk ander land waar zo’n problemen voorkomen. Dat is het resultaat van de interne nood aan rijkdom die de mens ontwikkelt heeft. En er

Om nog ondersteuning te geven aan mijn stelling: In Maleisië(ik gebruik dit voorbeeld omdat mijn peter daar geweest is en veel over verteld heeft) bijvoorbeeld leven Christenen en Moslims vreedzaam samen. Ze hebben af en toe wel eens problemen. Maar dat gaat over relatief banale dingen zoals: Mogen Christenen hun God ook Allah noemen?
Het ding is: iedereen daar is arm (of rijk afhankelijk van het kijkpunt). Maar vanaf dat de verschillen te groot zijn, of dat er geld valt te verdienen, kan zo’n situatie omkeren en kan het verschil de het geweld kanaliseren. Langs de ene kant kan woede om een rijkdomsverschil gekanaliseerd worden. Zoals bijvoorbeeld bij terrorisme (denk Al-Quaida). Maar langs de andere kant kan één persoon of een groep personen, die louter uit zijn op hun eigen verrijking, religie of etniciteit gebruiken om aan geld te geraken. Zoals bijvoorbeeld in Sudan (zie filmpje dus).

2) De wapens. Hoe komen die mensen toch aan al die wapens? De wapens die circuleren in oorlogsgebieden zijn hoofdzakelijk 2de hands. Overblijfselen uit andere oorlogen. Wapenhandelaren kopen wapens uit gebieden waar er geen oorlog meer is en leveren die voor een prijsje aan rebellengroepen of andere bewegingen. De grensbewaking en dergelijke hebben het vaak zelf niet zo breed of zijn er gewoon niet in sommige gebieden. Bijgevolg is de douane in de meeste arme landen zo lek als een veeg.

De manier die ik voorstel om dit geweld te stoppen(daar bouw ik dus al heel deze tekst naartoe (dus bedankt omdat je al zolang volhoudt!)) is tweeledig:

1) wapens: Dit is het makkelijkst om uit te leggen maar het moeilijkst om te doen: meer inzetten op het opsporen en zoeken van wapenhandelaren + nog strengere wetten omtrent de aankoop van wapens door landen (Waar komt dat uiteindelijk terecht, wat voor wapens, etc.).

2) vredesmacht: dit is redelijk simpel om te doen: In plaats van een vredesmacht met wapens, stuur je vredestroepen die wapens opkopen. De wapens worden dan direct vernietigt en in ruil kunnen ze eten, kleren (echt goede kleren), geld, “begin met boeren pakket”,… krijgen. Niet alleen in gebieden waar geweld is op dat moment, ook waar gewoon veel wapens zijn. Zolang daar onze prijs hoog genoeg is zijn wij de wapenhandelaren voor.
Dit systeem kost ons natuurlijk veel meer geld, aangezien ons geld vroeger ging naar onze eigen soldaten die materialen gebruikten van bij ons. Maar het ding is: als wij het geld niet naar daar brengen, dan komen zij het hier halen. Nu wordt er al meer geld naar Afrika gestuurd door nieuwe Belgen dan door liefdadigheid. En volgens mij is het interessanter dat wij dat geld dan zelf sturen en gebruiken om geweld tegen te gaan.

“Want vrede is niet de basis voor een succesvolle samenleving. Een succesvolle samenleving is de basis voor vrede.”

5 thoughts on “Groot Geweld

  1. Ik zou de vredestroepen toch niet zo snel als onnozeliteit of “een gewoon leger” beschouwen. Wat de Amerikanen naar Irak stuurden, was een gewoon leger met een klassiek militair doel. Wat de NAVO in Afghanistan zitten te doen, en vooral wat we in Centraal-Afrika doen, is toch iets andere koek. Hoewel er soms overlap is, is er nog steeds een verschil in doel en handelen tussen operatie Enduring Freedom (US & UK) en de Isaf-operatie (VN) naast elkaar in Afghanistan. Over hoe ze te werk gaan tov de lokale bevolking, kan je misschien iets meer lezen bij Monica aka Sart68: zij zat als fotografe voor De Standaard een tijdje “embedded” bij onze troepen in Afghanistan. Ferm mooie foto’s ook. De verslagen van journaliste Corry Hancké kan je misschien nog nalezen in De Standaard: ze hielden daar een blog bij, maar ik kon die helaas niet meteen terugvinden. Vraag eens aan Bart Van Belle via twitter😉 Natuurlijk moet je er wel rekening mee houden hoe embedded journalism in z’n werk gaat. Zie daarvoor dit opiniestuk.

    Voor de rest vrees ik dat de wapens weghalen helaas niet meteen realistisch is. Hoe kwam men in Afghanistan aan zoveel wapens? Via de Russen. En die blijven nog steeds verkopen. Er zullen helaas altijd landen/mensen zijn die graag geld verdienen met wapens. Je hoeft daarvoor zelfs niet ver te kijken: denk maar aan de Nepal-crisis van enkele jaren terug, waarbij Louis Michel (en met hem de toenmalige paars-groene regering) er geen graten in zag om machinegeweren te leveren aan deze “prille democratie”.

  2. Hey Peter,
    Fijn dat jij er deze examenperiode ook weer bij bent🙂. Vorige keer was jij de beste (=niet alleen meeste, maar ook best onderbouwde commentaar) criticus en heb ik je zelfs gelijk moeten geven (https://dewereldrondomons.wordpress.com/2009/09/04/beleggen-voor-beginners/#comments).

    Maar ik kan je hier nog geen gelijk geven: Ja hun missie is anders, maar dat pretendeer ik ook niet. Ik zeg dat hun middelen hetzelfde zijn. En wat de NAVO en de VN doen is inderdaad andere koek dan de Amerikanen (die een regime wilde omver werpen) Maar de middelen zij quasi-hetzelfde. Ik ben op Sart68’s blog gaan zoeken (heb in de zoekbalk Afghanistan ingetikt en gesnuffeld tussen de populairste berichten) en ik vond inderdaad zeer mooie foto’s. Maar maar weinig info over de werking van de troepen. Alleen een stukje waarin stond dat ze potloden uitdeelden. Fijn, maar de Duitsers deelden ook chocolade uit tijdens de bezetting. Om maar te zeggen, dit verschilt niet van een klassieke oorlog.
    En helaas beschik ik niet over een standaard abo om het opiniestuk te lezen😦. Ik zal binnenkort nog eens vragen aan Bart Van Belle wat het verschil is, ik volg hem al op twitter:)

    En ja die wapens kwamen via de Russen en de Amerikanen. Rusland heeft ooit Afghanistan binnengevallen en is er dan buitengewipt door de Taliban die gesteund werden door de Amerikanen. De massas wapens die achterbleven uit die oorlog zijn de wapens waarmee nu het verzet in Afghanistan staande wordt gehouden. Afghanistan zou een betere plek zijn geweest als die wapens vernietigd werden.

    En ja ik weet het, het is redelijk idealistisch van alle wapens uit de wereld te wensen, maar het lijkt me gewoon logischer dan wat we nu doen. Vooral in Afrika waar het vaak om grondstoffen draait. In het midden-oosten is deze oplossing misschien moeilijk te handhaven omdat radicalen waarschijnlijk wapens boven voedsel verkiezen…

  3. Amai, ferm bedankt voor de lovende woorden🙂

    En inderdaad, de verwijzingen waren helaas niet zo ideaal. De meest toegankelijke bron was de blog van Corry Hanké en Monica op DSO, maar helaas is die afgesloten, vandaar mijn verwijzing naar Bart: mss staat die blog nog ergens online maar wordt er gewoon nergens naar verwezen. En blijkbaar is er op Monica haar blog ook minder terug te vinden dan ik dacht, jammer.

    Het beeld dat toen door hen geschetst werd, was alleszins wel anders. Ja, de Isaf-troepenmacht gebruikt deels dezelfde middelen (wapens) om de andere doelen te bereiken, maar helaas lijkt me dat noodzakelijk. Zo schetsten beide dames één van hun dagen, waarbij ze mee mochten met een eenheid die bij enkele mensen van de lokale bevolking langs ging om bepaalde zaken te bespreken. Natuurlijk gebeurt dat met groot machtsvertoon, met zwaar bewapende militairen voorop die dan een perimeter afzetten. Lijkt me logisch: anders kan eender welke gek (en wees gerust, in Afghanistan zijn er zo genoeg) de hele eenheid om zeep helpen. Eens binnen de perimeter kon je spreken van een quasi normale gespreksomgeving tussen de vertegenwoordigers van de troepenmacht en de burgers waarvan sprake. Wat daar besproken wordt, kan vanalles geweest zijn, maar gezien het doel van de missie zal de lokale heropbouw daar wel deel van uitgemaakt hebben. Je kan toch niet verwachten dat men ongewapend aan dergelijke expeditie begint hé? In die situatie moet je er immers vanuitgaan dat er in de omgeving genoeg vijandelijke elementen aanwezig zullen zijn, en heb je die bewapening nodig voor je eigen verdediging, als afschrikking. Het mandaat van de Isaf is dan ook vooral beschermend, met enkel toestemming tot schieten wanneer zij aangevallen worden, itt de offensieve strategie en doelen van de US/UK operatie. Een groot verschil met een klassieke oorlog dus, wat mij betreft. En iets waar ik dan ook weinig problemen mee heb als we op die manier de heropbouw van het land ondersteunen. Bemerk ook dat de Belgische activiteiten daar zich vooral richten op de opleiding van de politie- en veiligheidsdiensten van het land.

    Wat voor mij wel veel meer onderwerp van discussie is, is in hoeverre de Isaf-troepenmacht de US/UK-troepen moet/mag ondersteunen wanneer zij aangevallen worden. Onze F16’s zullen wel niet gebruikt worden om eventjes een dorp te gaan verkennen waar een militaire vertegenwoordiger een babbel wil doen met een vertegenwoordiger van de bevolking. Als de Amerikanen een Al Qaeda team tegenkomen, aanvallen, en in gevaar komen: in hoeverre moeten de Isaf-troepen (en onze F16’s) de Amerikanen dan komen ondersteunen? Dat lijkt me heel wat delicater. Is het hun eigen stomme schuld (qua militaire tactiek en qua missie in het algemeen) en moeten we die eenheid maar laten afgemaakt worden? Of moeten de Isaf-eenheden daar ten allen tijde kunnen bijspringen en mogen ze zomaar als reserve voor de US/UK troepen aanzien worden?

    En idd, de wapens die daar nu gebruikt worden, zijn restanten van eerdere oorlogen. Waar ik vooral op doelde, is dat Rusland ook vandaag nog nieuwe wapens levert aan dergelijke groepen. Ware het beter geweest destijds “na afloop van de oorlog” de wapens terug op te halen en te vernietigen? Jazeker. Was dat haalbaar? Dat weet ik niet.

    En wees gerust: ook in Afrika zijn er nog genoeg idioten die wapens boven voedsel verkiezen. En helaas zijn het meestal die idioten die de touwtjes in handen hebben, en wellicht ook minder voedselproblemen hebben, itt hun bevolking.

  4. Ja ik besef dat de Belgische troepen daar vooral politie-opleiding geven en beschermend werk uitvoeren. Maar ik denk niet dat dat de juiste oplossing is. Genoeg bewijzen zijn geleverd dat Karzai niet de ideale leider is, en dat hij ook de verkiezingen niet eerlijk won.
    Bijgevolg creëren we dus een macht voor iemand die dat niet voor de juiste doeleinden kunnen gebruiken.
    Ik geloof in de hypothese dat een democratische en eerlijke staat pas kan komen als er welvaart komt voor iedereen. Natuurlijk is zo een hypothese moeilijk te bewijzen, of te ontkrachten.

    Natuurlijk moet ik ook zeggen dat het moeilijk is om orde te bewaren zonder een vorm van uitvoerende macht. De vraag is: worden die mensen opgeleid om boetes uit te schrijven of om te vechten?
    Ik denk dat als er in een onstabiel land veiligheidstroepen opgeleid worden, we deze altijd zo vreedzaam mogelijk moeten opleiden. Opdat zij zo weinig mogelijk echte macht hebben. Maar over de juiste middelen en vaardigheden beschikkenom het dagelijks leven in goede banen te leiden.

    Maar op dit moment wordt er ook opleiding gegeven aan een Afghaans leger om de Taliban zelf te bestrijden. Zoals ik wel al duidelijk gemaakt heb: volgens mij is dat niet de juiste aanpak.
    Want als je die Taliban aanpakt, vallen er altijd burgerslachtoffers. En voor elk burgerslachtoffer dat naar de hemel gaat zullen er zeker enkel trieste mensen achter blijven die hun wraak gaan zoeken in het radicalisme, de taliban zullen steunen of minstens hun aanwezigheid toelaten.

    Als je daarentegen puur liefdadigheid gaat doen (wapens vs geld om het simpel te zeggen). Dan win je de steun van het volk en stop je vooral de groei van de talibs. Want nu is het dweilen met de kraan open. Als die Talibs niet groeien en geen steun krijgen van het volk, dan kunnen zij niet overleven.

    Geen enkele oorlog kan je winnen op een lege maag.

    voor extra goeie docu: http://www.vbs.tv/nl/watch/vbs-news/inside-afghanistan-1-of-2
    Dit is elke seconde waard.

    En over die F-16: DUH zij die niet voor verdediging. Die moeten gewoon doelwitten bombarderen die de Amerikanen aangeven.

    En over de idioten in Afrika: Ja, zoals overal. Maar die zijn er ook in Amerika. Desondanks is het daar toch redelijk rustig. En als de meerderheid hun wapens dropt is dat goed genoeg.

  5. Over Karzai zal ik mij niet uitlaten: hij zal wellicht niet ideaal zijn, en ik kan niet garanderen dat hij de verkiezingen eerlijk gewonnen heeft, maar ik heb niet meteen een alternatief en onze vertegenwoordigers die de verkiezingen daar waargenomen hebben, hebben de boel ook niet met scherpe bewoordingen veroordeeld. Het enige alternatief dat ik kan bedenken, is de boel koloniseren, maar ik durf te betwijfelen of dat een goede oplossing is. Idem met het een verderzetting van het vorige bewind onder de Taliban.

    En ja, een democratische en eerlijke staat hangt heel erg samen met welvaart voor iedereen, al is dat volgens mij vooral een wisselwerking, een cirkelredenering: je kan het ene niet realiseren zonder het andere.

    De vraag waartoe die mensen worden opgeleid, is zeker terecht. Iets waar ik niet meteen een antwoord op weet en sluit me graag aan bij jouw basisgedachte dat dit zo vreedzaam mogelijk dient te gebeuren. Al durf ik wel vermoeden dat onze bevelhebbers dat ginder ook wel beseffen.

    Wat de Taliban betreft: ik weet niet of we van het Afghaanse leger niet mogen verwachten dat ze de Taliban bestrijden. Uiteraard moeten burgerslachtoffers vermeden worden, maar ook hier: wat is het alternatief? Dat zijn heus geen doetjes hoor. Uiteraard moet eerst de weg van de dialoog bewandeld worden, waarbij bvb aan de drugsboeren een alternatief gebaseerd op opleiding en een andere bron van inkomen voorgelegd wordt, maar in the end is de Taliban nog altijd een ultra-religieuze kern die haar doelen als een heilige missie beschouwt en daar niet snel van zal afwijken. En religie, dat is dikke miserie. Ik geloof dat de mens inherent voorbestemd is om het goede te doen, maar enkel en alleen religie ertoe in staat is om het slechtste in een mens naar boven te halen. Niet dat alle religies, laat staan alle religieuzen, dat doen, maar ik kan niet meteen een andere reden bedenken waarom mensen een vliegtuig zouden kapen om ermee in een wolkenkrabber te knallen. Er moet volgens mij dan ook ontzettend veel geïnvesteerd worden in de geletterdheid van de bevolking, zodat ze zelf hun Koran of Bijbel of whatever kunnen lezen in plaats van als speelbal te fungeren van hun toevallige religieuze bewindvoerder. (of in het beste geval om het hoekje durven kijken)

    Al durf ik nog altijd te betwijfelen of je er met liefdadigheid alleen ook komt. Je zal er altijd genoeg wacko’s hebben die liever hebben dat je de bevolking niet onafhankelijk maakt van hun leiders-met-minder-goede-bedoelingen. In die situaties moet je volgens mij helaas beiden hebben: ontwikkelingssteun om het land (her)op te bouwen, en militaire bescherming tegen die wacko’s.

    Dat het volstaat dat de meerderheid haar wapens afgeeft, durf ik eveneens betwijfelen. Wie het eerst de wapens afgeeft, dat zal de brave burger zijn die in de eerste plaats brood op de plank wil. Wie de wapens niet afgeeft, heeft andere prioriteiten en zal helaas ook meer macht uitoefenen over die brave burgers die zich dan zeker niet meer kunnen verdedigen. Er is een reden waarom we in ons land van geweld een overheidsmonopolie gemaakt hebben, al is het nog niet helemaal correct uitgewerkt gezien de veel te soepele wapenwet.

    Wat de rest betreft: in mijn vorige reactie heb ik veel vragen opgeworpen. Vooral vragen en weinig antwoorden: ik heb er namelijk geen antwoorden op. Ik kan hierin geen kant kiezen, geen andere realistische aanpak voorstellen die volgens mij werkbaar is, hoewel ik de huidige allesbehalve wil en kan verdedigen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s