Homeopathie

Mijn moeder is klassieke homeopate. Dat doet ze als zelfstandige in bijberoep naast haar job als leerkracht wiskunde. Ze heeft daar drie jaar avondschool voor gedaan na haar universitaire opleiding als burgerlijk ingenieur.
aangezien mama’s praktijk in ons huis is, zie ik ook vaak de mensen die op consultatie komen. Soms doe ik zelfs de deur voor hen open. Ik weet niet wat voor kwaal ze hebben. Dat mag moeder niet vertellen. Dat vind ik goed. Maar soms zie ik wel dat mensen iets hebben: hoe ze lopen, hoe ze staan. Soms komen mensen maar één keer, soms komen ze terug. Sommigen komen terug als ze iets hebben, dus die komen met intervals. Anderen komen eerder geregeld. Misschien hebben ze kwaaltjes die niet overgaan, of steeds nieuwe kwaaltjes. Ik weet het niet.
Maar ik zie wel een bepaald patroon: mensen komen niet terug omdat ze geholpen zijn, sommigen komen niet terug omdat ze niet tevreden zijn en sommige mensen komen gelukkiger terug. En met gelukkiger bedoel ik: ze kijken precies uit naar de consultatie. Mensen die daar duidelijk nood aan hebben.

Ikzelf geloof niet in homeopathie. Dat is te zeggen; ik geloof niet dat die middeltjes “an sich” werken. Dus, of dat daar nu het één of het ander in zit, dat maakt volgens mij niet veel uit. Maar de aard van homeopathie zorgt er volgens mij voor dat homeopathie wel werkt. Want volgens de homeopathie is er niet iets zoals een ziekte maar is het het geheel van kwalen en karaktertrekken waar men naar moet kijken en op basis daarvan een middel geven. Dat is interessant want dat betekent dat een homeopaat de tijd gaat nemen om een persoon te leren kennen. Op zijn beurt heeft de persoon tijd om over zichzelf te praten en het maakt niet uit waar hij over praat want het is allemaal belangrijk.
Dit is vaak anders bij een gewone dokter, zeker een specialist. Ooit ben ik op consultatie geweest bij een uroloog en dat ging als volgt:

Ik wacht lang. Dan mag ik een kamertje binnen. De dokter vraagt wat mijn probleem is. Ik zeg: “dat, dat en …t” (ik ga jullie niet met details vervelen). En hij onderbreekt mij en zegt: “Ja ik zie het al, kleed u maar om.” en hij vertrekt terug. Ik kleed mij om, zet mij op de tafel en ik wacht. Hij komt terug binnen, onderzoekt mij en zegt: kleed u maar terug aan. Hij vertrekt, weeral. Ik kleed mij om en zet mij aan de bezoekerskant van de bureau en wacht tot hij binnenkomt. Als hij terug is legt hij uit wat mijn probleem is, dat heeft hij wel goed uitgelegd moet ik zeggen. Hij heeft ook gezegd wat ik daartegen moest nemen, dat was helaas wel niet zo effectief. Hij zei ook wat ik hem verschuldigt was, 120€.

Verder is homeopathie ook leuk in deze zin: geen nevenwerkingen en geen mogelijkheid tot verslaving. Over nevenwerkingen kan ik wel een beetje vertellen ondanks het feit dat ik zelf maar 2 maal in mijn leven medicatie heb gepakt. Mijn ex had namelijk een boeiend medisch verleden. En het voorbeeld is dat ze lang cortisonen heeft moeten slikken. Zij die dit product kennen weten wat dat betekent, zij die dit niet kennen: het maakt u dik, behaard, klein en nog veel andere dingen. Genoeg om een leven vol complexen op te bouwen.

En er zijn nog meer voordelen: geen onnodige operaties. Daar kan ik zelf van meespreken: Ik loop rond met een stuk vel op mijn voet dat eigenlijk op mijn been hoort. En ik kan daarbij bevestigen dat beenvel niet bedoelt is om op te stappen. Maar het was nodig hadden ze gezegd tegen mijn ouders toen ik 18 maanden oud was. Ze hebben daarbovenop 3 pogingen nodig gehad omdat de huidtransplantatie telkens faalde. Bijgevolg is op elk been een stuk vel weg en hebben mijn ouder heel veel leed gekend. En daarna moest ik opnieuw leren stappen. Dat was dus allemaal niet zo leuk. Maar het goede nieuws kwam 13 jaar later toen een andere dokter zei: “Ja, eigenlijk was dat niet echt nodig geweest die transplantatie.”

Nu ik kan nog ettelijke pagina’s vertellen met verhalen van fouten door medici en mensen die niet goed geholpen werden. Maar dat ga ik niet doen, dat zal niemand helpen. Ik studeer een paramedische richting, ik kom in contact met artsen en chirurgen en ik weet dat bijna al die mensen het hart op de juiste plaats hebben en proberen de mensen te helpen. Iets dat -lees de artikels uit de knack van enkele maanden terug- helaas niet over de farma-industrie gezegd kan worden. Maar het probleem van sommige dokters is dat ze niet bereid zijn om toe te geven als ze iets niet kunnen oplossen of dat ze eigenlijk geen middel moeten voorschrijven. Langs de ene kant is dat ook wel logisch omdat een patiënt niet het gevoel heeft dat hij geholpen werd als hij niets kreeg voorgeschreven. Maar langs de andere kant zou het zoveel beter zijn voor zowel de patiën als de maatschappij als een dokter bereid was om te zeggen: “Kijk Mevrouw/Meneer, u hebt geen medicijn nodig. Dit is een probleem dat uw lichaam zelf kan oplossen/Dit probleem kan een middel niet oplossen.” (de laatste 3 zinnen zijn ook de woorden van een prof van mij)
Het is beter voor de patiënt omdat producten, bijvoorbeeld antibiotica (hetgeen 4/10 artsen onnodig voorschrijven volgens testaankoop), echt schadelijk zijn. Zoals mijn prof celbio ooit zei: veel antibiotica zijn zoals atoombommen, die maken geen onderscheid en doden gewoon alles. Dus ook de eigen cellulaire afweer van het lichaam. En het is beter voor de maatschappij vanwege 3 redenen:

  1. Minder verkoop van medicatie betekent ook minder kosten voor de ziekenfondsen. Zo blijven deze dus betaalbaar.
  2. Minder gebruik van antibiotica voorkomt de opgang van resistente bacteriën.
  3. Minder consumptie (lees deze post zeker!)

En ik denk dat de oplossing van dit probleem ligt in het meer de mensen inlichten over de capaciteiten van het eigen lichaam. Je kan ook beter worden zonder iets te nemen maar door gewoon goed zorg te dragen voor je lichaam. Zoiets zou meer onderwezen mogen worden in het middelbaar. Want er zijn helaas mensen die bij het minste naar de dokter gaan omdat ze geloven dat ze niet beter kunnen worden zonder iets te pakken. zielig.

Nu terug naar homeopathie en de rol daarvan in deze gemeenschap:
Er zijn veel mensen die problemen hebben en daarvoor naar de dokter gaan. Die mogen daar een half verhaal vertellen en dan krijgen die een voorschrift. En eigenlijk hebben deze mensen meestal gewoon nood aan een goede babbel en een onschadelijk placebo. Het kan allebei wonderen doen. U weet zelf vast welwat een goede babbel kan betekenen. En om eventjes het placebo effect te illustreren hier is een experiment:

Bij een groep mensen wordt de arm afgebonden zodat er geen bloed meer doorkan en hypoxie(zuurstoftekort) optreed. Ze moeten dit zolang pijnmogelijk volhouden. Het groepsgemiddelde is 13min.
Als de volgende dag de test herhaald wordt, krijgt iedereen eerst morfine ingespoten. Het gemiddelde die dag is 25 minuten. De volgende dag wordt er weer morfine ingespoten en stijgt het gemiddelde tot 27 minuten.
De vierde dag krijgt een gedeelte van de mensen een zoutoplossing(hetgeen helemaal geen invloed heeft op pijn) ingespoten. Maar de testuitvoerders zeggen dat dit weer morfine is. En dat helpt blijkbaar, want de proefpersonen houden het gemiddeld 20 minuten vol.
De 5de dag krijgen de proefpersonen niets ingespoten en houden ze het terug maar 13 minuten vol.

Een placebo betekent dus niet dat het tussen de oren zit ofzo. Een placebo is echt een behandeling net als andere medicatie een behandeling is. En dat kan homeopathie bieden. Voor de mensen -en dat zijn er veel- die hier nood aan hebben is dit een oplossing.

Homeopathie zou volgens mij niet bestreden moeten worden. Heel veel mensen zouden er net naartoegestuurd moeten worden omdat zij daar effectief door geholpen worden. En dan hebben de dokters meer tijd voor mensen die effectief (zware) mediatie nodig hebben. En tegelijk moeten dokters ook geprezen worden als ze geen behandeling doen. Dat is ook een behandeling. En dit zou allemaal het dokterstekort oplossen op de koop toe, als dat geen vooruitgang is!

7 thoughts on “Homeopathie

  1. Het probleem ontstaat wanneer mensen die effectief zwaar ziek zijn en medicatie nodig hebben door een homeopaat “geholpen” worden en dan sterven. Spijtig genoeg kunnen de meeste homeopaten niet het onderscheid maken tussen zware ziekten en ziekten waar een placebo afdoende zou zijn… (al geloof ik wel sterk in het effect van placebo’s, maar zeker niet in alle gevallen.)

  2. Een hele lange post, maar ik heb hem helemaal gelezen, hoor! Jah homeopathie, ik geloof er ook niet echt in. Mijn papa zei altijd over homeopathie, dat dat een fles whisky uitgieten was aan de bron van een rivier en dan een fles vullen aan de monding en dat nog altijd whisky noemen… Of zoiets toch. Aan de andere kant ben ik wel overtuigd van het zogenaamde placebo effect.
    Verder heel herkenbaar, de dokter die geen tijd heeft. Mijn huisdokter is familie van mij, dus daar word ik wel in het lang en breed onderzocht indien nodig. Maar dit jaar was iets in mijn rug geschoten en ging ik snel in Leuven naar een dokter. Zo snel dat dat ging, ik was binnen en weer buiten voor ik het besefte. Ik voelde me precies een nummertje. En corticosteroïden, niet zo’n lachtertje. Hebben jullie in kine ook niet professor Broos, die kon dat zo goed uitleggen dat je daar een moonface van kreeg.

  3. @Gadolinia: Ja de whiskey-vergelijking is het ongeveer. Alleen noemen ze het dan geen whiskey meer en zijn er natuurlijk wat andere processen ipv het in een rivier te smijten.

    en @Thomas: ja het is een probleem als er homeopaten zijn die denken dat ze bepaalde dingen kunnen oplossen die ze niet kunnen. Maar helaas geld dat ook voor dokters zoals ik state in mijn post. Ik zit in de sector en de hoeveelheid ziektes die we begrijpen maar eigenlijk niet of nauwelijks kunnen behandelen is gigantisch. 1/2 mensen die aan een chemokuur begint overleeft het ook(dat is ongeveer een gemiddelde boor alle kankers in Nederland en ik denk dat dat wel representatief is voor België). Ik geloof in het recht van de patiënt om goed geïnformeerd te zijn. Maar ik geloof ook in zijn recht om niet voor een bepaalde therapie te kiezen. Of dat dat nu werkt of niet, iemand heeft het recht om ervoor te kiezen geen chemo te ondergaan en -hoogst waarschijnlijk- te sterven.

    Dood zijn is niet erg, dood gaan wel. En sommigen willen liever geen kaal einde in een ziekenhuis. Iemand die dood is heeft er geen last van, maar een dode is erg voor zij die achterblijven. Desondanks ligt de keuze van behandeling nog steeds bij de persoon zelf en is hij daar ook gedeeltelijk verantwoordelijk voor.

  4. hmm dat van die dokters die ook niet alles kunnen oplossen geloof ik graag, maar dat is helemaal geen argument om dan maar iedereen naar een homeopaat te sturen😉 de kans op genezing ligt nog steeds beduidend hoger bij dokters dan bij homeopaten.

    Maar het is inderdaad de patient die moet kiezen, en ik kan me zeker gevallen voorstellen waarbij een homeopaat zijn nut heeft🙂

  5. Het argument van de dokters die niet alles kunnen oplossen zet ik erbij om het te relativeren. Gewoon om te zeggen dat er geen enkele geneeswijze perfect is.

    Met je laatste paragraaf ben ik het volledig eens. Maar natuurlijk is de vraag: hoe krijg je de juiste mensen bij de juiste geneeskundige?

  6. Ja, mijn vertrouwen in dokters en specialisten is de laatste jaren ook fel achteruit gegaan. Voor alles zou je onder het mes moeten belanden.

    Mijn mama is iemand die ook gelooft in homeopathie en vroeger als kind ging ik daar ook geregeld naartoe. Ik herinner me er niets meer van, het enigste wat ik nog weet is dat ik altijd eeuwen in die wachtzaal moest zitten :p

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s