Het meisje zonder geur

Ik snoof de geur op, genoot en sprak in mijn uitademing:
“Jij bent heel fijn.”
“Jij ook.”
“Je ruikt lekker.”

Ik voelde haar wang met mijn hand. De capillairen daar gingen open bij mijn woorden en ik voelde de volle temperatuur van haar bloed. Ze kuste me kort en ging dan terug tegen mijn schouder aanliggen. Mijn ogen openden en ik werd me weer zeer bewust van de omgeving.
Een kamer, met een raam waar de ochtend zich achter verborg, met daarvoor gordijnen die de hopeloze strijd tegen het langs de randen sijpelend licht aan het verliezen waren. Een kamer, met een reuze tweepersoonsbed, met daarin twee personen die allebei wensten dat de nacht langer had geduurd.
De 4de dimensie, tijd, begon ook langzaam mijn besef aan te porren. Het was al laat en tegelijk nog vroeg. Maar het kon me allemaal niets schelen.
Ze zuchtte eventjes met een “Hmmmmm”. Hoewel het totaal onmogelijk was probeerde ik haar toch nog wat dichter tegen me aan te trekken terwijl ik verder nadacht.

Haar zus had me verteld dat ze niet kon ruiken. Dat fascineerde me. Gewoon geboren zonder geur. En volgens haar zus was dat ook de reden dat ze niet geïnteresseerd was in een vriendje. Correctie: een vast vriendje.

Ik keek terug naar haar. Ze had haar grote vragende ogen open:
“Waar denk je aan?”
Ik zei bijna “aan jou”, maar herpakte me en zei met een glimlach: “de geuren”.
“Oh pest me niet zo!”
Ze sloeg op mijn borst. Ik glimlachte en zei zo ironisch mogelijk: “Aaaaaaaaaaaaauw, dat deed pijn”
Ze liet haar hoofd vallen op mijn borst en mompelde kinderachtig: “Stomme!”. Ik keek naar het licht op het plafond bij het raam en reageerde niet. Het licht verscheen in lijnen op het plafond en het deed mij denken aan kwantumfysica. Zij begon wat te tokkelen rond mijn navel met haar vingers. Dat ontspande haar duidelijk. En het opende een nieuwe paragraaf, een nieuwe vraag van haar:

“Hoe voelt het om te ruiken?”
“Het is een beetje zoals proeven.” Antwoordde ik zachtjes na even na te denken. “En meestal proef je gewoon niets of geraak je heel snel gewend aan wat je proeft. En als er bijvoorbeeld vers brood gebakken is ergens in huis, dan proef je dat. Maar het is eerder zoals iets in je mond steken en het dan terug uitspuwen hoe lekker het ook is. Het is een vluchtig gevoel.”
“En hoe ruiken mensen?” zei ze alsof ze mijn antwoord al duizendmaal gehoord had. Hetgeen hoogst waarschijnlijk ook zo was.
“Dat verschilt: sommigen ruik je niet, anderen stinken en sommigen ruiken goed. Tegenwoordig hangt dat allemaal een beetje af van welke parfum of shampoo mensen gebruiken. Maar natuurlijk telt ook smaak: iedereen ruikt anders voor iedereen”
“Ik heb mijn haar alweer eventjes niet gewassen” zei ze, “hoe ruik ik?” Haar ogen verraadden dat dit echt de vraag was die ze wilde stellen.
Ik snoof de heerlijke geur weer op en beschreef de visioenen die haar aroma aan de achterkant van mijn oogleden projecteerde: “Ik ben in een heel groot grasveld met een beetje bos helemaal aan de horizon. Stralend weer met een klein verdwaald wolkje hier en daar. Een grote boom met een verkoelende schaduw waar ik onder sta. En gras dat zo dik en zacht is dat het zou geserveerd worden aan een koe in India.” Ik pauzeer, geniet van haar aandacht, neem dan een nieuwe teug van de lucht die haar omringd en vervolg mijn visioen: “Ik laat me vallen in het gras en het vangt mij nog zachter op dan een bed: als een wolk. En dan gebeurt het, dan kom jij. Vanuit het niets huppel jij op je blote voeten door het gras. Met alleen een jurkje aan in een felle kleur. Terwijl je huppelt speelt de wind met je losse haren en je jurkje zonder iets prijs te geven. Jij komt steeds dichter bij mij. En ik kom steeds dichter bij jou terwijl ik blijf liggen in de schaduw van de boom. Ik kom rechtop, jij stopt met huppelen. Onze neuzen raken bijna en we kijken diep in elkaars ogen. En dan gaan we elkaar vastpakken…”
Ze kijkt terug op van mijn buik als ik pauzeer. En dan zeg ik recht in haar ogen: “Maar dat gebeurt niet. Dat gebeurt nooit. Hoe diep ik ook inhaleer. Hoe lang ik mijn adem ook binnen hou. En als ik terug uitadem is alles terug weg, buiten het verlangen.”
“Is dat niet erg?”
“Dat hangt ervan af: Geur creëert verlangen. En ja, de illusie op zich zou pijn kunnen doen. Maar als ik mijn ogen daarna open doe is de ervaring van jou in mijn armen te hebben een lichtjaar over een millimeter leuker.”
Ze bloosde weer vuurrood en we kusten innig. Een half uurtje later zat ik op mijn fiets.

De wind in mijn gezicht was ronduit verfrissend.
Niet ruiken is een oplossing bedacht ik. Maar een verlangen dat op regelmatige tijdstippen beantwoord wordt is leuker denk ik. Ik weet het niet, ik ruik, ik weet wat pijn is. Ik weet hoe liefde voelt.
Als ik een topsnelheid bereikt heb op de bergaf hef ik mijn handen op van het stuur en spreid mijn armen.
Ik bedenk me dat dit vast het dichtste is dat ik ooit zal komen bij het gevoel van vliegen als een vogel. En ik probeerde een beetje te fladderen, helaas heb ik geen vleugels aan de buitenkant. Maar dat is niet nodig als je die binnenin draagt.

7 thoughts on “Het meisje zonder geur

  1. Leuke verhaallijn… Wat ik wat minder vond (onthou: Gadolinia is wel wat detailistisch): .. uit haar wang barsten in? mijn hand. Daar in het begin stoort het me ook een beetje: zin die begint met ik, ze en dan weer ik. VInd ik ook wat rare zin: Het voelde nochtans aan alsof dat het geval had kunnen zijn.
    Hier misschien komma tussen: En ja de illusie…
    Hier misschien wat te veel dan (al heb ik het gevoel dat het express is :D): Dan ontbeten we, veel stilte. Dan stond ik op de …
    OK misschien is dit niet het commentaar dat je verwachtte? Er zitten ook heel veel toffe zinnen tussen. Dit vind ik bv. meesterlijk gevonden: En het opende een nieuwe paragraaf, een nieuwe vraag van haar. Er zijn nog van die voorbeelden hoor!

    PS Misschien moet je dit deleten na lezen!

  2. Dank U!
    U bent officieel de eerste met commentaar die kritiek inhoudt op deze blog. En niet zomaar kritiek, het is ook nog constructieve kritiek.
    Niet dat het lezen van positieve commentaar niet leuk is (waarvoor heel veel dank aan al de mensen die positieve commentaar geven ^ ^ ). Maar kritiek geeft mij de optie om te verbeteren.

    Dus ik ga je post niet deleten, het zal als voorbeeld dienen🙂.

    Nu over het bericht zelf: ik heb niet alles aangepast, maar toch veel omdat ik het daar dan ook mee eens ben. Uitbarsten was niet meteen de beste beschrijving :p. Maar ik heb ook bepaalde dingen gelaten omdat ik het daar niet mee eens was. (dan dan dan was dus inderdaad expres en dient ter beschrijving van het gevoel.)

    Dus dank u zeer (ook voor de positieve commentaar in uw comment ;))!

  3. Pingback: Verhaaltjes vertellen… « Gadolinia Garnier's Blog

  4. Mijn excuses als ik slecht heb geluisterd naar je, maar is dit nu compleet fictie of ken je echt zo iemand?🙂

    Om even terug te komen op een stukje uit je verhaal: “Tegenwoordig hangt dat allemaal een beetje af van welke parfum of shampoo mensen gebruiken.”

    Ik vind het spijtig dat lichaamsgeuren steeds gemaskeerd worden met plastische geurtjes. Aan een lichaamsgeur kan je je hechten, maar aan een geurtje dat je elke dag een paar keer op straat tegenkomt niet echt. Natuurlijk is het fijn wel eens “goed” te ruiken voor iedereen, maar gebruik dat dan alstublieft niet altijd. Een lichaamsgeur samen met karakter en uiterlijk maken je als persoon, voor sommige spreekt het aan, voor andere dan weer niet. Een geur maskeren is net zoiets als een masker voorhouden, letterlijk en figuurlijk dan;-).

    Om men verhaal een beetje kracht bij te zetten. Ik had vroeger een meisje in mijn klas (ja ik als kleine schuchtere snotaap:p) die voor mij persoonlijk echt super lekker rook. Ik vond het echt magnifiek om gewoon al in haar buurt te zijn en die vertrouwde geur te kunnen ruiken. Zelfs nu, alleen al daaraan terugdenken geeft me opnieuw dat gevoel:). Een dergelijk iets heb ik toch nog nooit gevoeld bij een plastisch geurtje…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s